poniedziałek, 03 maj 2010 14:56

25 lat Solidarności Walczącej

Napisane przez

Charakterystyczne było prawie całkowite zgodne przemilczenie przez media uroczystości 25-lecia powstania Solidarności Walczącej. Nie był to przypadek, a premedytacja. Organizatorzy obchodów zadbali przecież o dostarczenie poszczególnym redakcjom pełnego pakietu informacji.

 

A jednak o pięciodniowych obchodach, pełnych interesujących, czasem spektakularnych zdarzeń, informowano co najwyżej w kilkuzdaniowych notatkach. ?Nie dostrzeżono? licznych konferencji z udziałem zagranicznych gości i przedstawicieli najwyższych władz RP, wystaw (również ulicznych) w Warszawie i Wrocławiu, całodniowego (hałaśliwego!) koncertu młodzieżowego, skoków spadochronowych, inscenizacji ?zadymy? w centrum Wrocławia?, pięknego spektaklu w Teatrze Polskim, ani bardzo licznego i ciekawego spotkania byłych ?podziemniaków? SW z całego świata. Pogratulować profesjonalizmu i dziennikarskiej rzetelności polskim żurnalistom!

 

Sytuację w pewnym stopniu ratowała telewizja publiczna, która nadała kilka interesujących filmów dokumentujących działalność tej najbardziej zasłużonej i najbardziej zapomnianej organizacji konsekwentnie walczącej w latach 80. o niepodległość Polski i o zniszczenie komunizmu.
Przypomnijmy w skrócie. Solidarność Walcząca to podziemna organizacja antykomunistyczna, powstała w Polsce w połowie roku 1982, założona i kierowana przez Kornela Morawieckiego. Żądając niepodległości Polski i wolności dla narodów opanowanych przez komunizm, SW wykroczyła zdecydowanie poza syndykalistyczne cele i zadania Solidarności. Otwarcie odmawiała komunistom prawa do sprawowania władzy i przewidywała szybki upadek komunizmu. Pomawiana była o nadmierny radykalizm i brak realizmu, ale to właśnie jej przewidywania okazały się najbardziej trafne.

Solidarność Walcząca skupiała ponad dwa tysiące osób, miała kilkanaście oddziałów w całym kraju oraz przedstawicieli za granicą. Głównymi formami walki były podziemna działalność wydawnicza i informacyjna (ponad sto własnych pism!), nadawanie nielegalnych audycji radiowych, organizowanie protestów, demonstracji ulicznych i strajków. Szczególną skuteczność zapewniał SW własny wywiad oparty na nasłuchu radiostacji służb bezpieczeństwa oraz współpracy niektórych funkcjonariuszy SB. Badający akta pozostałe po komunistycznych służbach bezpieczeństwa historycy IPN zdumieni są znikomo małą ich wiedzą o SW i zadziwiająco dobrym rozpracowaniem przez tę organizację działań inwigilacyjnych przeciwnika.
W drugiej połowie lat 80. SW aktywnie wspierała ruchy wolnościowe w Europie Wschodniej i na terenie ZSRS. Emisariusze organizacji docierali do Litwy, Łotwy, Estonii, Ukrainy, a także do Mołdawii, Gruzji, Kazachstanu, Armenii, Azerbejdżanu, dzieląc się doświadczeniami, udzielając fachowej pomocy, przemycając sprzęt drukarski i elektroniczny oraz ulotki SW i zakazane wydawnictwa (drukowane m.in. w językach czeskim, rosyjskim, węgierskim, ukraińskim).
W roku 1989 SW sprzeciwiła się porozumieniu z komunistami, do którego przystąpiła część opozycji w Polsce (tzw. okrągły stół), motywując to racjami moralnymi i politycznymi. Formalnie zakończyła swoją konspiracyjną działalność w roku 1992.
Główne hasła SW to: ?Wolni i Solidarni? oraz ?O wolność ludzi i narodów?. Logo organizacji to litery SW ułożone w znak kotwicy (symbol nadziei, a jednocześnie wierności tradycji).
Za swojego głównego przeciwnika zgodnie uważali Solidarność Walczącą zarówno komuniści, jak i przedstawiciele ?konstruktywnej opozycji?, a jej inwigilację (po likwidacji SB) kontynuował Urząd Ochrony Państwa ?pierwszego niekomunistycznego rządu?.
 
Krzyże Polonia Restituta dla Solidarności Walczącej

15 czerwca 2007 r. w Pałacu Prezydenckim Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Lech Kaczyński wręczył ordery i odznaczenia w 25. rocznicę powstania ?Solidarności Walczącej?.
Za wybitne zasługi w działalności na rzecz przemian demokratycznych w Polsce, za osiągnięcia w podejmowanej z pożytkiem dla kraju pracy zawodowej i społecznej odznaczeni zostali:
 
Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski:

? Janina Chmielowska,
? Ewa Kubasiewicz-Houée,
? Romuald Kukołowicz,
? Tadeusz Świerczewski;

Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski:

? Marek Czachor,
? Włodzimierz Domagalski-Łabędzki,
? Maciej Frankiewicz,
? Michał Gabryel,
? Jerzy Gnieciak,
? Piotr Hlebowicz,
? Zbigniew Jagiełło,
? Władysława Konstantynowicz,
? Alicja Kopeć,
? Krzysztof Korczak,
? Maria Koziebrodzka,
? Jan Krusiński,
? Romuald Lazarowicz,
? Jacenty Lipiński,
? Szymon Łukasiewicz,
? Hanna Łukowska-Karniej,
? Zofia Maciejewska,
? Andrzej Myc,
? Wojciech Myślecki,
? Romuald Nowicki,
? Ludwika Ogorzelec,
? Dariusz Olszewski,
? Zbigniew Oziewicz,
? Andrzej Patyra,
? Barbara Sarapuk,
? Janusz Szkutnik,
? Tadeusz Warsza,
? Wojciech Winciorek,
? Krzysztof Wolf,
? Andrzej Zarach;

pośmiertnie:

? Sławomir Bugajski,
? ksiądz Adolf Chojnacki,
? Rafał Gan-Ganowicz,
? Stanisław Janusz,
? Aleksandra Kostruba,
? Stanisław Kowalski,
? Jan Pawłowski,
? Alfreda Poznańska;

 Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski:

? Anna Birecka,
? Tadeusz Drzazgowski,
? Lesław Frączek,
? Mariusz Grabowski,
? Krzysztof Gulbinowicz,
? Szymon Jabłoński,
? Krystyna Jagoszewska,
? Piotr Jaworski,
? Kinga Jerzmańska,
? Aleksander Kalinowski,
? Leszek Kiejno,
? Jerzy Kocik,
? Barbara Kowalczyk,
? Helena Lazarowicz,
? Cezariusz Lesisz,
? Warcisław Martynowski,
? Anna Morawiecka-Kowal,
? Krzysztof Napieralski,
? Jan Nebesio,
? Maria Niemojewska,
? Zofia Olichwier,
? Małgorzata Pawłowska,
? Jerzy Peisert,
? Maria Peisert-Kisielewicz,
? Włodzimierz Sarnecki,
? Marian Stachniuk,
? Tomasz Szostek,

pośmiertnie:

? Leokadia Kiejno,
? Jan Kołodziej,
? Krzysztof Ochel.

 

Za zasługi w dokumentowaniu prawdy historycznej o dziejach Narodu Polskiego: 

 
Złotym Krzyżem Zasługi:

? Alfred Znamierowski ? autor książki Zaciskanie pięści. Rzecz o ?Solidarności Walczącej?.
 
Uprzednio zostali nagrodzeni Andrzej Kołodziej (Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski, 1.09.2006) oraz Edward Wóltański (Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, 13.12.2006).
 
Miło nam zwrócić uwagę, że aż sześć osób spośród właśnie odznaczonych to redaktorzy lub współpracownicy ?Opcji na Prawo? (R. Lazarowicz, H. Lazarowicz, K. Gulbinowicz, E. Kubasiewicz-Houée, A. Myc, W. Winciorek), a wśród pozostałych jest wielu sympatyków naszego pisma.

 

 
Wyświetlony 8939 razy

Zaloguj się, by skomentować

Wychodząca od 2001 roku
„Opcja na Prawo” to najdłużej ukazujące się pismo
opiniotwórcze o charakterze liberalno-konserwatywnym.

OPCJA NA PRAWO © All Rights Reserved.

Nasza strona używa plików cookies. Jeśli przeglądasz nasze strony równocześnie wyrażasz zgodę na korzystanie z nich.Więcej o naszej polityce prywatności Polityka prywatności. Korzystanie z tej strony wymaga akceptacji plików cookie.