Antoni Lenkiewicz

Antoni Lenkiewicz

sobota, 10 maj 2014 02:53

Zamach na Ojca Świętego

Wielkim zwiastunem polskich nadziei wolnościowych stał się 16 października 1978 r. ? wybór Karola kardynała Wojtyły na tron papieski. Kolejnym fenomenalnym wydarzeniem w naszej historii pod sowieckim panowaniem była pierwsza pielgrzymka Jana Pawła II do Polski w czerwcu 1979 r. Jeżeli po wszystkich przypomnieniach Jana Pawła II wiemy, że historii Polski nie można zrozumieć bez Chrystusa, to musimy wiedzieć także i to, że wołanie Papieża, aby Duch Święty zstąpił i odnowił oblicze naszej Ziemi, nie pozostało bez odpowiedzi Opatrzności Bożej.

Marian Raganowicz (1892-1940)

Urodził się 12 sierpnia 1892 r. w Sieniawie k. Jarosławia jako syn Franciszka i Walerii z Kuczmierskich. W 1910 r. związał się z ruchem niepodległościowym i został członkiem ?Strzelca? we Lwowie. Od sierpnia 1914 r. walczył w Legionach Polskich, m.in. w bitwie pod Bohorodczanami. W 1915 r. dostał się do niewoli rosyjskiej, skąd uciekł po roku, powrócił do pułku i brał udział w walkach na terenie Ukrainy.

poniedziałek, 27 luty 2012 22:03

Rok dwunasty w dwunastu wiekach polskich dziejów

Od najdawniejszych czasów starożytności liczba 12 miała szczególne znaczenie. Nie została ona wymyślona przez mędrców, lecz wynika z harmonii całego kosmosu, czasu obrotów ?ciał niebieskich?, cyklów aktywności Słońca i wielu innych zjawisk, w znacznej mierze ciągle niezbadanych.

Jan Maria Pióro-Bończa (1887-1940)

Urodził się 21 kwietnia 1887 r. w Grabowie, jako syn Jana. W 1911 r. uzyskał dyplom lekarski. 3 maja 1922 r. został zweryfikowany w stopniu majora. W r. 1923 dowodził III Batalionem Sanitarnym w Grodnie, a następnie pełnił służbę w 3 Szpitalu Okręgowym w Grodnie. W 1928 r. służył w Szpitalu Obszaru Warownego w Wilnie. W marcu 1930 r. przeniesiony został z 4 Pułku Ułanów Zaniemeńskich do 3 Szpitala Okręgowego w Grodnie na stanowisko starszego ordynatora. 1 stycznia 1931 r. awansował do stopnia podpułkownika. W 1934 r. był komendantem 10 Szpitala Okręgowego w Przemyślu, a następnie szefem sanitarnym Okręgu Korpusu Nr X w Przemyślu. 19 marca 1938 (lub 1939) r. otrzymał stopień pułkownika.

Podczas kampanii wrześniowej 1939 r., w której pełnił funkcję szefa służby zdrowia Armii ?Modlin?, dostał się do sowieckiej niewoli. Był więziony w Starobielsku i zamordowany wiosną 1940 r. w Charkowie. Był odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi. Prezydent RP Lech Kaczyński w r. 2007 mianował go pośmiertnie generałem brygady.

Stopień gen. brygady miał również syn zamordowanego w Charkowie Jana Pióro ? Tadeusz (1920-2010). Będąc na terenie ZSRR, nie zdążył dotrzeć do Armii Polskiej tworzonej pod dowództwem gen. Andersa, wcielony został do I Korpusu Polskiego w Sielcach i przeszedł szlak bojowy od Smoleńska do Warszawy. W roku 1957 na fali odwilży politycznej mianowany został generałem brygady LWP, a w r. 1967 usunięty z wojska.

Konstanty Plisowski-Odrowąż (1890-1940)

Urodził się 8 czerwca 1890 r. w Nowosiółce na Ukrainie, jako syn Karola. Kształcił się w Korpusie Kadetów w Odessie. Od r. 1911 służył w rosyjskiej kawalerii. W czasie I wojny światowej walczył na froncie austriackim. Dowodził szwadronem w 12 Achtyrskim Pułku Huzarów. Na czele szwadronu złożonego z Polaków ? żołnierzy 12 Dywizji Kawalerii, w okresie od 23 stycznia do 2 marca 1918 r. odbył 1400-kilometrowy marsz z Odessy do twierdzy Bobrujsk. Objął tam dowództwo 4 szwadronu 3 Pułku Ułanów w I Korpusie Wojska Polskiego na terenie Rosji pod dowództwem gen. Józefa Dowbór-Muśnickiego (1867-1937).

21 maja 1918 r. Korpus został rozbrojony przez oddziały niemieckie. Po rozformowaniu pułku Konstanty, razem z bratem Kazimierzem udał się na Kubań, gdzie 8 września objął dowództwo Dywizjonu 1 Dywizji Jazdy przy 4 Dywizji Strzelców Polskich. W styczniu 1919 r. w Odessie został dowódcą Pułku Ułanów 1 Dywizji Jazdy i na czele tego oddziału 15 czerwca 1919 r. przez Mołdawię przedostał się do Polski.

11 lipca 1918 r. dowodził słynną szarżą pod Jazłowcem. 12 sierpnia jego oddział przemianowany został na 14 Pułk Ułanów Jazłowieckich. Na wniosek gen. Żeligowskiego został 23 sierpnia 1919 r. mianowany pułkownikiem. W wojnie z Rosją bolszewicką 1919-1920 dowodził IV i VI Brygadą Jazdy ? jako pierwszy jej dowódca. W czasie swojej wieloletniej służby wojskowej zajmował wiele stanowisk dowódczych, sztabowych. Był też wykładowcą i teoretykiem myśli wojskowej. 29 listopada 1927 r. wyznaczony został na stanowisko dowódcy 5 Samodzielnej Brygady Kawalerii w Krakowie. Generałem brygady mianowany 4 stycznia 1929 r., 31 grudnia 1930 r. został przeniesiony w stan spoczynku.

W 1939 r. dowodził obroną twierdzy brzeskiej. W nocy z 16 na 17 września poprowadził swój oddział do zgrupowania Franciszka Kleeberga. Objął funkcję zastępcy Grupy Operacyjnej Kawalerii Władysława Andersa. W dniach 24-28 września dowodził Nowogródzką Brygadą Kawalerii, która przebijając się na południe, staczała walki z Niemcami i z Sowietami.

28 września 1939 r. dostał się do sowieckiej niewoli i osadzony został w obozie jenieckim w Starobielsku. Nie wiadomo, kiedy, jak i gdzie zginął, jego ciała nigdy nie odnaleziono, ale znajduje się na liście katyńskiej.

Obecnie jego imię nosi 6 Brygada Kawalerii Pancernej. Prezydent RP Lech Kaczyński w r. 2007 r. mianował go pośmiertnie generałem dywizji. Był odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari, Krzyżem Kawalerskim Legii Honorowej, Krzyżem Niepodległości i czterokrotnie Krzyżem Walecznych.

Władysław Płonka (1895-1940)

Urodził się 31 stycznia 1895 r. w Jodłowniku w Małopolsce. Był pułkownikiem dyplomowanym Wojska Polskiego i ostatnim dowódcą 22 Pułku Ułanów Podkarpackich. Podczas kampanii wrześniowej 1939 r. dowodził improwizowaną Grupą Kawalerii Chełm. Po złożeniu broni 2 października 1939 r. dostał się do niewoli sowieckiej. Internowany w obozie w Starobielsku, zamordowany został przez NKWD w Charkowie w r. 1940. Odznaczony był m.in. Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari, Krzyżem Niepodległości, trzykrotnie Krzyżem Walecznych i Złotym Krzyżem Zasługi. W r. 2007 przez Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego mianowany został pośmiertnie generałem brygady.

(...)

Jan Władysław Nelken (1878-1940)

Urodził się 16 marca 1878 r. we wsi Skomoroszki na Kijowszczyźnie, jako syn Edwarda i Eugenii z Felszów. W r. 1896, po ukończeniu gimnazjum w Warszawie, rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego. Wydalony z uczelni i z Warszawy za działalność socjalistyczną, wyjechał do Kazania, gdzie w 1902 r. uzyskał dyplom lekarski. Po powrocie do Warszawy rozpoczął praktykę psychiatryczną i działalność polityczną w Polskiej Partii Socjalistycznej. Był kilka razy aresztowany i więziony. W r. 1909 uzyskał stopień doktora medycyny.

Kazimierz Łukoski ps. ?Orlik? (1890-1940)


Urodził się 13 września 1890 r. we wsi Sokół w powiecie garwolińskim, jako syn Ignacego i Władysławy z Kwasiborskich. W r. 1910 ukończył gimnazjum realne w Warszawie, a następnie w latach 1911-1914 studia w Wyższej Szkole Rolniczej w Wiedniu. Od r. 1912 był członkiem Polskich Drużyn Strzeleckich i ostatnim komendantem placu tej organizacji w Wiedniu.

Stefan Kossecki (1890-1940)

Z dokumentów, które istnieją w Centralnym Archiwum Wojskowym w Warszawie, wynika, że urodził się 12 stycznia 1890 r. w majątku Sawińce pod Kamieńcem na Podolu, ale w kilku publikacjach, na podstawie książki ?Generałowie Polski Niepodległej? autorstwa Tadeusza Kryski-Karskiego i Stanisława Żurakowskiego (Warszawa 1991), jako data urodzenia wymieniony jest dzień 27 listopada 1889 r.

poniedziałek, 28 marzec 2011 18:52

Papież Jan Paweł II i jego pielgrzymki do Polski

Habemus papam ? 16 października 1978

Tuż przed godz. 18.00 szesnastego października 1978 r. nad Kaplicą Sykstyńską pojawił się biały dym, zwiastujący Kościołowi i światu wybór nowego papieża. Habemus Papam! Te słowa miały epokowe znaczenie dla całego świata, a w szczególności dla Polaków. Po ponad 450 latach, gdy na Stolicę Piotrową wybierano wyłącznie Włochów, papieżem został nie tylko Polak, ale kardynał z państwa, które pozostawało pod ateistycznym, sowieckim panowaniem ? arcybiskup Krakowa Karol Wojtyła, który przybrał imię Jana Pawła II.

W r. 1508 Kopernik miał 35 lat i wybitne osiągnięcia  we wszystkich dziedzinach swojej działalności. Na pierwszym miejscu była, oczywiście, astronomia, ale jego wuj i protektor, biskup warmiński Łukasz Waczenrode (1447-1512) miał wobec niego inne plany, gdyż widział w nim swojego następcę. Mikołaj Kopernik uważał jednak, że objęcie stolicy biskupiej nie jest jego powołaniem. Był kanonikiem kapituły warmińskiej, a także wrocławskiej, ale ślubów kapłańskich nie przyjął.

Stanisław Haller (1872-1940)

W szerokiej świadomości historycznej mylony jest często z gen. Józefem Hallerem (1873-1960). Byli kuzynami, ale dokładne pokrewieństwo nie zostało ustalone. W r. 1941 władze polskie na uchodźstwie wiedziały, że w kampanii wrześniowej 1939 r. dostał się do niewoli sowieckiej i w związku z tym, po zawarciu układu Sikorski-Majski wskazano go jako kandydata na dowódcę Armii Polskiej w ZSRR. Sowieci stwierdzili, że nie mają żadnych informacji o generale, mimo że w kwietniu 1940 r. przewieziony został ze Starobielska do Charkowa i tam zamordowany.

Stanisław Haller, syn Władysława, urodził się 26 kwietnia 1872 r. w Polance Hallera w powiecie podgórskim, w rodzinie ziemiańskiej. W r. 1892, po zdaniu egzaminów maturalnych w szkole realnej w Bielsku, wstąpił jako ochotnik do zawodowej szkoły oficerów rezerwy, a następnie do służby zawodowej. W latach 1894-1918 służył w armii austriackiej. W r. 1901 ukończył Wyższą Szkołę Wojenną w Wiedniu. Pełnił kolejno funkcje: dowódcy batalionu, oficera sztabu korpusu, oficera Sztabu Generalnego. W latach 1912-1915 był szefem sztabu Twierdzy Kraków, początkowo w stopniu majora, a później podpułkownika. W r. 1917 został mianowany pułkownikiem. Walczył na froncie włoskim.

Po zakończeniu I wojny światowej zgłosił się do Wojska Polskiego. Objął funkcję zastępcy komendanta miasta Kraków, a 18 listopada 1918 r. szefa Sztabu Dowództwa Okręgu Generalnego Kraków. 7 lutego 1919 r. Naczelnik Państwa i Naczelny Wódz Józef Piłsudski powierzył mu pełnienie obowiązków Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, a 1 stycznia 1920 r. mianowany został generałem brygady. W czasie wojny z Rosją bolszewicką dowodził 13. Dywizją Piechoty i Grupą Operacyjną, a następnie 6. Armią we Lwowie. Miał olbrzymie zasługi w pokonaniu 1 Armii Konnej Budionnego.

Był członkiem Rady Wojennej. W r. 1921 stał na czele delegacji polskiej podczas rokowań w Bukareszcie. Po powrocie do kraju został Inspektorem Armii we Lwowie. Od 9 lipca 1923 do 16 grudnia 1925 r. był szefem Sztabu Generalnego. Po złożeniu dymisji osiedlił się w rodzinnej wsi. W czasie przełomu majowego w r. 1926 został szefem sztabu wojsk rządowych, ale wkrótce powrócił do majątku w Polance. Przebywał tam do sierpnia 1939 r. Zajmował się pracą społeczną, m.in. jako aktywny członek Akcji Katolickiej. Napisał kilka książek o tematyce polityczno-wojskowej.

Po wybuchu II wojny światowej oddał się do dyspozycji Naczelnego Wodza. We wrześniu 1939 r. ewakuował się w kierunku wschodnim. Na terenach zajętych przez Armię Czerwoną został aresztowany i osadzony w obozie w Starobielsku. Na podstawie listy śmierci NKWD z 6 kwietnia 1940 r. wywieziono go do Charkowa, gdzie został zamordowany.

Stanisław Haller był odznaczony między innymi Krzyżem Komandorskim i Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari, Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, dwukrotnie Krzyżem Walecznych, francuską Legią Honorową i estońskim Krzyżem Wolności. 5 października 2007 r., w trakcie uroczystości ?Katyń Pamiętamy ? Uczcijmy Pamięć Bohaterów?, Prezydent RP Lech Kaczyński awansował go pośmiertnie do stopnia generała broni.

(...)

Wychodząca od 2001 roku
„Opcja na Prawo” to najdłużej ukazujące się pismo
opiniotwórcze o charakterze liberalno-konserwatywnym.

OPCJA NA PRAWO © All Rights Reserved.

Nasza strona używa plików cookies. Jeśli przeglądasz nasze strony równocześnie wyrażasz zgodę na korzystanie z nich.Więcej o naszej polityce prywatności Polityka prywatności. Korzystanie z tej strony wymaga akceptacji plików cookie.