Adrian Nikiel

Adrian Nikiel

środa, 17 marzec 2010 09:44

Przenikając mury

Spacer w paryskiej ?czasoprzestrzeni? zaczynamy w mieście, którego granice rozciągały się pomiędzy Polami Elizejskimi i placem Bastylii, Pałacem Luksemburskim i dzisiejszymi Wielkimi Bulwarami.

Doświadczenie historii uczy, że demokrata to człowiek, który pozornie kocha wszystkich ludzi (a nawet dzieci), chce dla nich czystego dobra, z troską pochyla się nad pokrzywdzonymi przez Tuskolandię (lub, alternatywnie, IV RP), pragnie nieba przychylić również tym, którzy wcale takiej uprzejmości od niego nie oczekują.

czwartek, 11 marzec 2010 16:25

Paryż Pana Macieja

 

Na początku XXI wieku wróciłem do Polski ?chory na Paryż?. A po upływie kilku lat zagłębiłem się w lekturze przewodnika turystycznego, który sprawia, że pod jego wpływem czytelnik ma ochotę rzucić wszystko i pognać do stolicy świata, choćby na piechotę. Ten przypływ entuzjazmu zawdzięczam kolejnej książce p. Macieja Pinkwarta, bardzo osobistej, gdyż opartej na doświadczeniach autora, a równocześnie bardzo aktualnej, bo ukończonej zapewne latem 2008 r.
 
Paryż ? na dźwięk tego słowa mocniej biją polskie serca. Miejsce będące świadkiem zarówno bestialskich zbrodni kolejnych rewolucji antyfrancuskich, jak również najwznioślejszego chrześcijańskiego heroizmu ? miejsce, w którym uzurpatorzy poświęcili dwóch królów na ołtarzach szaleństwa i chcieli zabić Boga, a Bóg powoływał wielkich świętych. Z Paryżem łączą nas relikwie Męki Pańskiej, złożone w Świętej Kaplicy, fascynacja francuską kulturą, panowanie Henryka Walezego i pobyt Ludwika XVIII na wygnaniu w Warszawie? W żyłach kilku ostatnich pokoleń starszej linii Burbonów płynęła także polska krew. Trzeba wspomnieć o myśli kontrrewolucyjnej, która decydująco wpłynęła na kształt współczesnego monarchizmu w RP. Paryż ? jedno z kilku europejskich miast, które Polak musi odwiedzić. Klucz do zrozumienia naszej rzeczywistości.
 
Pan Pinkwart nie ukrywa fascynacji miastem. Przeciwnie, wprowadza do książki ton intymny i czyni to już od pierwszych stron, podkreślając, że pisze o tych dzielnicach, zabytkach i innych obiektach, które miał okazję zobaczyć osobiście: To jest przewodnik po moim Paryżu. Nie po całym mieście, bo to niemożliwe. Ale też nie zamyka swojego dzieła w granicach administracyjnych, gdyż zachęca także do wycieczek do Wersalu, Marly-le-Roi, Louveciennes, Argenteuil, Maisons-Laffitte, Saint-Germain-en-Laye etc. Przede wszystkim jednak skłania do odkrycia własnego Paryża, wytyczenia w nim własnych szlaków.
 
Określenie ?benedyktyńska praca? nie wydaje się przesadne w przypadku grubego tomu, gdzie na kilkuset stronach złożonych drobną czcionką autor zebrał szczegółowe informacje praktyczne na temat komunikacji, noclegów, restauracji (przejrzyście podzielonych na kategorie cenowe), zdrowia, muzeów, galerii, parków i sklepów (i nie tylko). Nie zabrakło wzmianek o polskich adresach. Przede wszystkim jednak jest to wciągający opis zabytków, wraz z interesującym rysem historycznym i ciekawostkami na temat każdego z nich. Samo wyliczenie nazw zaprezentowanych zabytków oraz dzieł architektury współczesnej zajęłoby kilka stron tej recenzji. Nie sposób nie zgodzić się z autorem, że choćby pobieżne poznanie Paryża musi zająć przynajmniej tydzień. Od siebie dodam, że w samym Luwrze warto spędzić kilka dni?
 
Przy tak ogromnej pracy zapewne nieuniknione są błędy, jak np. nazwanie uzurpatora Ludwika Filipa królem Francji. Przypomnę, że książę Orleański wzorował się na innym uzurpatorze (cesarzu stojącym na czele republiki) i przybrał tytuł ?króla Francuzów?. Pomyłki może nie są rażące, nie wpływają na zagadnienia istotne dla turystów, ale sprostować należy, że Ludwik XVI był wnukiem poprzedniego króla, nie synem (str. 323). Z kolei ? w kontekście badania metodą analizy izotopowej C-14 relikwii szaty Chrystusa, odnalezionej przez cesarzową św. Helenę ? wspomnieć trzeba, że ta metoda bywa zawodna w badaniach odnoszących się do przedmiotów mających około dwóch tysięcy lat (str. 326) ? świadczy o tym historia Całunu Turyńskiego. Zastanawiam się również, co p. Pinkwart miał na myśli pisząc, że hr. d?Artois (późniejszy Karol X) został przyjacielsko zmuszony do emigracji podczas rewolucji (str. 331)? Mimo tych pomyłek książkę czyta się wybornie.
 
Uzupełnieniem tekstu są zdjęcia i szczegółowe plany centrum Paryża, do których miałbym tę uwagę, że nie został na nich wyraźnie oznaczony kościół pw. św. Mikołaja du Chardonnet przy ul. Bernardynów. Niestety, poznałem wiele tytułów poświęconych Paryżowi i w większości z nich akurat ta świątynia była nie tylko pominięta milczeniem, lecz nawet nie zaznaczono jej położenia na mapie. Czy problemem jest skojarzenie tej świątyni z Bractwem Św. Piusa X? Pozostaje nadzieja, że może w kolejnej edycji to się zmieni. Dzięki elegancko zaokrąglonym rogom przewodnik zmieści się w podróżnym bagażu bez obawy przed uszkodzeniem czy zagięciem okładki. Ten tom naprawdę warto zabrać ze sobą.
 
Maciej Pinkwart, Paryż. Praktyczny przewodnik, wyd. Pascal, Bielsko-Biała 2008, ss. 368. www.pascal.pl
poniedziałek, 01 marzec 2010 01:13

Konserwatyzmy

Omawiany zbiór artykułów poświęconych różnym aspektom polskiej (przede wszystkim) i europejskiej myśli zachowawczej, wcześniej rozproszonych po wielu wydawnictwach ostatnich dwóch dekad, tworzy spójną i interesującą całość. Prof. Bogdan Szlachta, autor fundamentalnych prac o ideach politycznych i państwie prawa, uwypuklił cechy wspólne myślenia zachowawczego, równocześnie nie zamazując różnic między odmiennymi sposobami rozumienia konserwatyzmu i jego praktycznych konsekwencji. O ile bowiem konserwatyści generalnie zgadzają się w poszanowaniu państwa i sprzeciwie wobec jego omnipotencji, kluczowej roli autorytetu Kościoła i religii katolickiej w zdrowym społeczeństwie, rozumieniu wolności i jej granic, odrzuceniu partyjnictwa, politycznego radykalizmu i oświeceniowego absolutyzmu, praktyka działania politycznego (co szczególnie odnosi się do konserwatyzmu polskiego w XIX wieku) niejednokrotnie prowadziła do ostrych sporów, surowych ocen, a nawet wzajemnego kwestionowania ?autentyczności? postawy ideowej.
czwartek, 25 luty 2010 11:22

Kraina koszmaru

Erich, powiem ci coś otwarcie i nigdy tego nie zapominaj. Bez nas, bez Związku Radzieckiego, bez jego potęgi i chwały, NRD nie może funkcjonować. Bez nas NRD nie istnieje. (Leonid Breżniew)

czwartek, 25 luty 2010 11:20

Śmierć w Espoo

W cenionej serii ?Terytoria Skandynawii? polski czytelnik po raz kolejny ma przyjemność spotkać się ze starszą aspirant Marią Kallio, bohaterką powieści kryminalnych fińskiej pisarski Leeny Lehtolainen. Tym razem Kallio stoi przed podwójnym wyzwaniem: urodzeniem dziecka i złapaniem brutalnego mordercy nadziei fińskiego sportu. Śledztwa nie ułatwia jej atmosfera intryg i walk o awans w policyjnej hierarchii. W pewnym momencie rywalizacja osiąga poziom wrogości mogący wręcz zaszkodzić dochodzeniu?

sobota, 20 luty 2010 20:36

Słabe strony Białej Siły

Jeszcze nie przebrzmiały echa wypowiedzi posła Artura Górskiego, z której media głównego nurtu niejako standardowo zrozumiały tylko trzy słowa: cywilizacja białego człowieka. A jednak, kiedy nagonka w końcu ucichnie, a kabarety przestaną odmieniać nazwisko reprezentanta PiS przez wszystkie przypadki, warto zastanowić się i z książką ?Brzemię białego człowieka? uświadomić sobie, że ta cywilizacja również współcześnie istnieje i ma się, niestety, doskonale ? tyle że obecnie jest utopijnym, ideologicznym konstruktem Lewicy. Nie synonimem panowania Europejczyków na wszystkich kontynentach, lecz wyrazem pełnego pychy przekonania, że biały człowiek wie lepiej?

sobota, 20 luty 2010 20:33

Trygław nr 10

Jesienią 2007 roku ukazał się ostatni, jak dotychczas, numer kwartalnika metapolitycznego ?Trygław?, wydawanego przez środowisko polskich neopogan. I choć z pewnością recenzja autorstwa katolickiego tradycjonalisty może uchodzić za kontrowersyjną, warto na przykładzie tego czasopisma zobaczyć, co dzieli i co może łączyć środowiska skrajnie różne pod względem światopoglądowym, a odwołujące się do idei narodowych, patriotyzmu, czy po prostu umiłowania polskości.

sobota, 20 luty 2010 17:57

Rozważania o racji stanu

Najnowsza publikacja p. Arkadego Rzegockiego (prezesa Klubu Jagiellońskiego, członka Zarządu Ośrodka Myśli Politycznej i redaktora pisma ?Pressje?) jest nowatorską w polskiej literaturze naukowej analizą interdyscyplinarną dwóch antagonistycznych interpretacji racji stanu: klasycznej i nowożytnej, a także recepcji tych pojęć w Rzeczypospolitej. Polska wyróżniała się na tle innych państw europejskich nie tylko swoim oryginalnym ustrojem wolnościowym, lecz również wyjątkowym przywiązaniem do chrześcijańskiego rozumienia praw definiujących tajniki sztuki rządzenia.

piątek, 19 luty 2010 13:41

Schody do Nieba

 Pisma prawdy, jak prawda sama, trwają na wieki. (ks. Stanisław Ulanecki)

Wychodząca od 2001 roku
„Opcja na Prawo” to najdłużej ukazujące się pismo
opiniotwórcze o charakterze liberalno-konserwatywnym.

OPCJA NA PRAWO © All Rights Reserved.

Nasza strona używa plików cookies. Jeśli przeglądasz nasze strony równocześnie wyrażasz zgodę na korzystanie z nich.Więcej o naszej polityce prywatności Polityka prywatności. Korzystanie z tej strony wymaga akceptacji plików cookie.