poniedziałek, 31 październik 2011 20:10

Generałowie Wojska Polskiego wśród śmiertelnych ofiar sowieckiego totalitaryzmu (cz. VI)

Napisane przez

Jan Władysław Nelken (1878-1940)

Urodził się 16 marca 1878 r. we wsi Skomoroszki na Kijowszczyźnie, jako syn Edwarda i Eugenii z Felszów. W r. 1896, po ukończeniu gimnazjum w Warszawie, rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego. Wydalony z uczelni i z Warszawy za działalność socjalistyczną, wyjechał do Kazania, gdzie w 1902 r. uzyskał dyplom lekarski. Po powrocie do Warszawy rozpoczął praktykę psychiatryczną i działalność polityczną w Polskiej Partii Socjalistycznej. Był kilka razy aresztowany i więziony. W r. 1909 uzyskał stopień doktora medycyny.

 

W czasie I wojny światowej służył w Cesarskiej i Królewskiej Armii jako lekarz Szpitala Garnizonowego we Lwowie. W latach 1919-1934 pełnił służbę w Wojsku Polskim, w Szpitalu Okręgowym Nr 1 w Warszawie, Szkole Podchorążych Sanitarnych oraz na stanowisku zastępcy kierownika, a następnie kierownika Oddziału Psychiatrycznego Centrum Wyszkolenia Sanitarnego w Warszawie. Po przeniesieniu w stan spoczynku praktykował w Ambulatorium na Solcu i Ubezpieczalni Społecznej. Był członkiem Zarządu Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego i redaktorem ?Rocznika Psychiatrycznego?.

We wrześniu 1939 r. został zmobilizowany do Centrum Wyszkolenia Sanitarnego i ewakuowany na wschód. Dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony był w Kozielsku, a w kwietniu 1940 r. został zamordowany w Katyniu. Był żonaty z Ireną z Borkowskich, z którą miał dwoje dzieci: Annę i Jana. Żona i córka zginęły w 1944 r. w Powstaniu Warszawskim.

Był odznaczony Krzyżem Niepodległości i Złotym Krzyżem Zasługi. 9 listopada 2007 r. Prezydenta Lech Kaczyński mianował go pośmiertnie generałem brygady.

Tomasz Obertyński (1896-1940)

Urodził się 8 czerwca 1896 r. w Poczapińcach, w gminie Janówka na Podolu, jako syn Aleksandra i Heleny. Ukończył tzw. szkolę realną w Płoskirowie (obecnie Chmielnicki), a następnie szkołę oficerską w Tyflisie (Tbilisi). Od r. 1915 działał w POW. Po rewolucji w Rosji był w I Korpusie Wschodnim i w dywizji gen. Lucjana Żeligowskiego. Od stycznia 1919 r. służył w Wojsku Polskim. Był adiutantem, a później szefem sztabu 2 Dywizji Piechoty Legionów. W czasie wojny z Rosją bolszewicką 1919-1920 był adiutantem IV Brygady Piechoty Legionów. Trzykrotnie był ranny. 4 czerwca 1920 r. został mianowany porucznikiem, a 3 maja 1922 r. kapitanem. W 1923 r. pełnił obowiązki dowódcy I batalionu 83 Pułku Piechoty w Kobryniu. 1 listopada 1924 r. został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie i 1 grudnia awansował do stopnia majora. Ukończył szkołę w październiku 1926 r. i został przydzielony do składu osobowego Inspektora Armii w Wilnie, gen. dyw. Wacława Fary.

W grudniu 1929 r. zakończył służbę w Dowództwie Obszaru Warownego ?Wilno? i został oficerem sztabu Inspektora Armii w Wilnie. 1 stycznia 1931 r. został podpułkownikiem. W grudniu 1932 r. przeniesiono go do Sztabu Głównego w Warszawie. W styczniu 1934 r. został wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy 85 Pułku Piechoty w Nowej Wilejce. Do stycznia 1938 r. dowodził 51 Pułkiem Piechoty Strzelców Kresowych w Brzeżanach, po czym został przeniesiony do garnizonu Wilno i wyznaczony na stanowisko I oficera sztabu Inspektora Armii, gen. dyw. Stefana Dąb-Biernackiego.

19 marca 1938 r. awansował do stopnia pułkownika. W czasie kampanii wrześniowej 1939 r. był szefem sztabu Armii ?Prusy?, a następnie Frontu Północnego. Przebywał w niewoli sowieckiej w Starobielsku i zamordowany został wiosną 1940 r. w Charkowie.

9 listopada 2007 r., podczas uroczystości ?Katyń Pamiętamy ? Uczcijmy Pamięć Bohaterów?, Prezydent RP Lech Kaczyński mianował go pośmiertnie generałem brygady. Miał następujące odznaczenia: Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Walecznych (czterokrotnie) i Złoty Krzyż Zasługi.

RYSZARD PASZKO vel PASZKE (1878-1940)

Urodził się 1 czerwca 1878 r. w Parafii Bełchatów k. Piotrkowa, jako syn Adolfa. Ukończył studia teologiczne na Uniwersytecie w Dorpacie. Podczas studiów działał w korporacji akademickiej Konwent Polonia. W 1900 r. został mianowany pastorem. W latach 1902-1903 był wikariuszem parafii ewangelicko-augsburskiej w Tomaszowie Mazowieckim. W latach 1903-1915 był pastorem w parafii Koło. W 1915 r. został internowany przez Niemców. Po uwolnieniu pracował jako pastor w Łomży. W 1918 r. został usunięty ze stanowiska i zgłosił się jako ochotnik do powstającej armii. Działał w Polskiej Organizacji Wojskowej.

1 czerwca 1919 r. otrzymał awans na seniora Wojska Polskiego i 1 lokatę w duchowieństwie wojskowym wyznania ewangelicko-augsburskiego W 1920 r. mianowany został naczelnym kapelanem wyznania ewangelicko-augsburskiego Wojska Polskiego i administratorem parafii Wniebowstąpienia Pańskiego w Warszawie przy ul. Puławskiej 2/4 ? jedynego w Polsce ewangelickiego Kościoła Garnizonowego. Następnie pełnił służbę na stanowisku szefa Głównego Urzędu Duszpasterskiego Wyznania Ewangelicko-Augsburskiego, a od 1927 r. szefa Wydziału Wyznania Ewangelicko-Augsburskiego Biura Wyznań Niekatolickich Ministerstwa Spraw Wojskowych. W 1922 r. zmienił nazwisko z Paszke na Paszko. 30 września 1929 r. przeniesiony został w stan spoczynku.

We wrześniu 1939 r., mimo że nie podlegał obowiązkowi służby wojskowej, dołączył do grupy żołnierzy bez oficera i objął nad nimi dowództwo, aby na ich czele uczestniczyć w walkach. Pod koniec września dostał się do niewoli sowieckiej w okolicy Zamościa. Więziony był w Putywlu i Kozielsku. W Wigilię 1939 r. został wywieziony z Kozielska do Moskwy i zamordowany w Twerze w r. 1940. Był odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Prezydent RP Lech Kaczyński w r. 2007 awansował go pośmiertnie do stopnia generała brygady.

(...)

Wyświetlony 1944 razy
Zaloguj się, by skomentować

Wychodząca od 2001 roku
„Opcja na Prawo” to najdłużej ukazujące się pismo
opiniotwórcze o charakterze liberalno-konserwatywnym.

OPCJA NA PRAWO © All Rights Reserved.

Nasza strona używa plików cookies. Jeśli przeglądasz nasze strony równocześnie wyrażasz zgodę na korzystanie z nich.Więcej o naszej polityce prywatności Polityka prywatności. Korzystanie z tej strony wymaga akceptacji plików cookie.