środa, 09 maj 2018 17:23

Krwawa Pascha

Napisane przez

W Cyrenajce dokonali oni masakry 220 000 Greków, na Cyprze – 240 000 i olbrzymiej liczby ludności w Egipcie. Wiele nieszczęsnych ofiar przepiłowano – stosownie do precedensu, który Dawid uświęcił swoim przykładem. Zwycięscy Żydzi pożerali mięso, zlizywali krew i opasywali swe ciała wnętrznościami.

Kasjusz Dio, Historia Romana, 68, 32, cytowane w: E. Gibbon, Zmierzch cesarstwa rzymskiego.

Mojżesz zwołał wszystkich starszych Izraela i rzekł do nich: „Odłączcie i weźcie baranka dla waszych rodzin i zabijcie jako paschę. Weźcie gałązkę hizopu i zanurzcie ją we krwi, która jest w naczyniu, i krwią z naczynia skropcie próg i oba odrzwia.(…) A gdy Pan będzie przechodził, aby porazić Egipcjan, a zobaczy krew na progu i na odrzwiach, to ominie Pan takie drzwi i nie pozwoli Niszczycielowi wejść do tych domów, aby [was] zabijał”.

Biblia Tysiąclecia, Wj 12, 21-23

Gdy Pan, Bóg twój, wprowadzi cię do ziemi, do której idziesz, aby ją posiąść, usunie liczne narody przed tobą: Chetytów, Girgaszytów, Amorytów, Kananejczyków, Peryzzytów, Chiwwitów i Jebysytów: siedem narodów liczniejszych i potężniejszych od ciebie. Pan Bóg twój, odda je tobie, a ty je wytępisz, obłożysz je klątwą, nie zawrzesz z nimi przymierza i nie okażesz im litości. Nie będziesz z nimi zawierał małżeństw: ich synowi nie oddasz za małżonkę swojej córki ani nie weźmiesz od nich córki dla swojego syna, gdyż odwiodłaby twojego syna ode Mnie, by służył bogom obcym.

Biblia Tysiąclecia, Pwt 7, 1-4

Świętą Księgą Żydów jest Tora, czyli księgi składające się na pięcioksiąg Starego Testamentu, w których opisano stworzenie świata, dzieje patriarchów, historię Mojżesza i jego wędrówki do kraju Kanaan, podczas której doszło do przymierza Izraelitów z Bogiem i skodyfikowania żydowskiego Prawa.

„Nagrodą za wierność Przymierzu miała być władza Izraelitów nad Kanaanem, określana jako powrót do ziemi obiecanej; Bóg obiecał bowiem patriarchom, że kraj, w którym mieszkali, będzie należał do ich potomków [podkreślenia moje – J.K.]. Podbój Kanaanu i eksterminacja jego mieszkańców oraz podział kraju między plemiona odpowiadające z grubsza dwunastu synom Jakuba dokonały się po śmierci Mojżesza”[1]

W Prawie żydowskim brak elementu znanego naszej tradycji, tj. pojednania i przebaczania. Dobitnie pokazuje to zawarty w Starym Testamencie, opis czasów panowania króla Saula (ok. 1040-1010 przed Chr.), który dostał polecenie od Samuela: „Tak mówi Pan Zastępów: Ukarzę Amaleka za to, co uczynił Izraelitom, jak stanął przeciw nim na drodze, gdy szli z Egiptu. Dlatego teraz idź, pobijesz Amaleka i obłożysz klątwą wszystko co jest jego własnością; nie lituj się nad nim, lecz zabijaj tak mężczyzn, jak i kobiety, młodzież i dzieci, woły i owce, wielbłądy i osły” (Sm 1, 15, 2-3).

Lud Amalekitów, który dwieście lat wcześniej bronił swego terytorium przed agresją Izraela, miał za tą właśnie obronę zostać eksterminowany. Niestety, Saul nie wykonał polecenia i nie zamordował króla Amalekitów Agaga oraz nie wyrżnął bydła i trzody. Dlatego Pan postanowił ukarać Saula. Został on uznany za niegodnego, by panować nad Izraelem.

W 458 roku przed Chrystusem, po powrocie z niewoli babilońskiej, przywódca żydowski, kapłan Ezdrasz uznał Torę za najwyższe prawo i jak pisze Michael Grant w swoim dziele Dawne dzieje Izraela – „powszechne dążenia do nieskazitelnej czystości narodu żydowskiego doprowadziły do powstania teokratycznego państwa Świątyni”[2].

Tysiąc lat później Herod Wielki (37-4 pne.) założył port nazwany Cezareą Nadmorską. Było to miasto czysto greckie, gdyż zostało założone tylko dla Greków, chociaż zamieszkiwali je również Żydzi. Ludność żydowska, będąca w mniejszości i nie posiadająca jeszcze pełni praw, zachowywała się raczej spokojnie. Po uzyskaniu przywilejów, gdy swą liczbą dorównali Grekom, Żydzi uznali Cezareę za własne miasto i zażądali pierwszeństwa przed ludnością grecką, dążąc do przejęcia władzy nad miastem. Grecy jednak nie oddali władzy, więc Żydzi postanowili doprowadzili do rewolty. Stało się to jedną z przyczyn wybuchu wielkiej rebelii w 66 roku[3].

W Babilonii, pod przywództwem braci Anilaosa i Asineusza naród żydowski postanowił założyć swoje niezależne państwo. Ludności osiadłej rozdali broń a pasterzy opodatkowali. Przez jakiś czas państwo to kontrolowało spore tereny. Wszystko przebiegało dość pomyślnie do momentu ożenku Anilaosa z Partyjką. Akt ten, stojący w sprzeczności do zapoczątkowanego przez Ezdrasza i Nehemiasza zakazu dobierania sobie nieżydowskich małżonków, doprowadził Żydów do wściekłości. Naciskami na jego brata Asineusza, postanowili doprowadzić do pozbycia się żony Anilaosa. W końcu państwo żydowskie popadło w konflikt z Partami. Anilaos został zabity, a Babilończycy zastosowali wobec Żydów represje przesiedlając ich do Seleucji. „Tam jednak doszło do sporów z ludnością grecką i po pięciu latach doprowadziło do masakry, w wyniku której część Żydów uciekła do Ktezyfonu”[4].

Powyższe przykłady świadczą o tym, że każdym miejscu, w którym Żydzi zamieszkiwali, mieli oni stosunek co najmniej ambiwalentny do rodzimej ludności. Nigdy nie próbowali się asymilować, a raczej wprost przeciwnie, przejmowali władzę, a następnie judaizowali zamieszkałą dane państwo ludność. Z tym, że przykład Samarytan wskazuje na to, że tacy prozeliccy Żydzi traktowani byli jako ludzie niższej kategorii.

W 116 roku po Chr., Żydzi wzniecili rebelię w Cyrenajce, Egipcie i Cyprze, chociaż wszystkie źródła zgodnie podają, że Grecy nie dali Żydom żadnych powodów do buntu. Powodem był sam fakt przynależności tych nieżydowskich terenów do Greków i Rzymian. Było to więc starcie o władzę o cechach podboju. Kasjusz Dio o poczynaniach Żydów w Cyrenajce pisze tak: „tępili Greków na równi z Rzymianami, spożywali ich mięso, obwieszali się ich jelitami, namaszczali się ich krwią, przywdziewali ich zdarte z ciał skóry, wielu zaś rozpiłowywali na dwie połowy”[5]. Innych rzucano na pożarcie dzikim zwierzętom. Zginęło tylu rolników, że Cyrenajka została wyludniona. W sumie zginęło z rąk Żydów, jak podają źródła, dwieście dwadzieścia tysięcy Greków i Rzymian. Oprócz tego Żydzi zburzyli liczne świątynie i budynki publiczne, a nawet zrywali i rujnowali drogi prowadzące do miast.

Z Cyrenajki buntownicy wtargnęli do Egiptu, gdzie tak samo jak w tamtych prowincjach mordowali, palili i burzyli. Prawie całkowicie została zburzona Aleksandria, prawdopodobnie wtedy spalono słynną bibliotekę aleksandryjską, gdyż, jak pisał Józef Flawiusz, według Żydów tylko księgi żydowskie mówią prawdę, inne są niepotrzebne. W Egipcie wymordowano znów dwieście tysięcy osób. Podobnie działo się na Cyprze, gdzie Żydzi wymordowali dwieście czterdzieści osób, zrównując przy tym z ziemią Salaminę. Jak pisze Michael Jones: „Powszechna odraza wobec ekscesów, jakich dopuścili się Żydzi na tej wyspie, była tak wielka, że zgładzono wszystkich zamieszkujących ją Żydów powyżej trzydziestego roku życia. Później wydano przepis, który stanowił, że żadnemu Żydowi nie wolno odtąd postawić stopy na Cyprze. Dotyczyło to nawet rozbitków ze statków, które zatonęły u jego wybrzeży”[6].

 


[1] Adam Ziółkowski, Historia powszechna, t. I, s. 314.

[2] M. Grant, Dawne dzieje Izraela, , s. 220.

[3] Cyt za: J. Ciecieląg, Żydzi w okresie drugiej świątyni 538 przed Chr. – 70 po Chr., s. 379.

[4] Por. Ibid., s. 398.

[5] Historia Romana, LXVIII, 31.

[6] M. Jones, Gwiazda i krzyż, s. 43.

Czytany 68 razy
Więcej w tej kategorii: Powrót złota »
Zaloguj się, by skomentować

Nasza strona używa plików cookies. Jeśli przeglądasz nasze strony równocześnie wyrażasz zgodę na korzystanie z nich.Więcej o naszej polityce prywatności Polityka prywatności. Korzystanie z tej strony wymaga akceptacji plików cookie.