poniedziałek, 10 lipiec 2017 14:02

Conversi ad Dominum! (zawołanie św. Augustyna) – fragment recenzji autorstwa Ryszard a Mozgola

Napisał

Gilbert K. Chesterton słusznie twierdził, że najbardziej niebezpiecznym rodzajem kłamstwa jest takie, które imituje prawdę. Na płaszczyźnie sporu pomiędzy Tradycją a modernizmem jest wiele takich modernistycznych pseudo prawd, powtarzanych jak mantra, wmawianych niezorientowanym wiernym, obudowywanych dodatkowymi „rewelacjami”. Jedną z nich jest powtarzana od Soboru Watykańskiego II pseudo prawda o wyrastających z antycznej tradycji chrześcijańskiej korzeniach posoborowej reformy liturgicznej.Przy bliższym wniknięciu w szczegóły okazuje się ona bzdurą niepopartą żadnymi konkretnymi faktami.


Spór o ryt Mszy św., trwający od II połowy lat 60. XX wieku, siłą rzeczy musiał szybko przemieścić się z obszaru teologicznego w przestrzeń rozważań historycznych, zważywszy na argumenty, którymi szermowali modernistyczni zwolennicy reformy liturgicznej Vaticanum II. Aktywny uczestnik tej rewolucji, Kanadyjczyk ks. Stefan Somerville, w ten sposób charakteryzuje dziś te argumenty:


Mówi się (...) o powrocie do źródeł – do starożytnych, wczesnochrześcijańskich, pierwotnych cech Mszy z czasów Ojców Kościoła, czyli z pierwszych sześciu wieków. Ma to rzekomo polegać na odkrywaniu panującej wówczas prostoty kultu etc. W praktyce natomiast mamy do czynienia ze zubażaniem liturgii i usuwaniem z niej ubogacających ją elementów, które w sposób organiczny rozwijały się (...).

 

Dodać trzeba do słów świadka i aktywnego uczestnika wprowadzania nowej liturgii (ks. Somerville jest jednym z nielicznych duchownych, którzy przeprosili Kościół za dewastację tradycyjnej Mszy!), że rozwój ten przebiegał konsekwentnie, logicznie i spójnie – od Mszy odprawionej w Wieczerniku przez Pana Jezusa po kodyfikację rytu dokonaną za pontyfikatu św. Piusa V. Książka księdza Gambera – młot na modernizm Przekonuje nas o tym książka ks.Klausa Gambera W stronę Pana! Pytania o budowę kościołów i modlitwę w kierunku wschodnim, której drugie polskie wydanie ukazało się na przełomie 2012 i 2013 roku wysiłkiem rzeszowskiego Wydawnictwa świętego biskupa Józefa Sebastiana Pelczara.


Niech czytelnika nie zwiedzie hermetyczny i mało chwytliwy tytuł książki! Jest to praca podstawowa w warsztacie intelektualnym tradycyjnego katolika, uczestniczącego w Mszy Świętej Wszechczasów, napisana językiem przejrzystym i przystępnym. Dzięki bardzo dobremu tłumaczeniu pani Anny Huculak możemy zaś do tej litanii pochwał dołożyć jeszcze piękną polszczyznę polskiego przekładu.
Uważny czytelnik tego opracowania odnajdzie w nim dziesiątki argumentów podanych przez ks. Gambera i zawartych w przedmowie o. Benedykta Huculaka OFM, liczne odwołania do fachowej literatury wybitnych liturgistów, takich jak o. Josef A. Jungmann czy Joseph Dögler, przykłady źródłowej ikonografii ukazującej rekonstrukcje lub pozostałości wczesnochrześcijańskich świątyń. Z uważnej lektury dowiedzieć się można, czy zgromadzeni w kościołach mieli prawo obserwować akt Przeistoczenia w czasie Mszy św., jaka była zwyczajowa postawa modlitewna przez całe setki lat chrześcijaństwa, jak bardzo podobne są do siebie tradycyjne ryty wschodnie i zachodnie oraz jaką „rewolucję liturgiczną” w starych katolickich kościołach przeprowadziła władza świecka w XVIII wieku.

Ks. Klaus Gamber, W stronę
Pana! Pytania o budowę kościołów
i modlitwę w kierunku wschodnim,
Wydawnictwo Św. Józefa
Sebastiana Pelczara, 162 s.

 

 

Czytany 141 razy
Zaloguj się, by skomentować

Nasza strona używa plików cookies. Jeśli przeglądasz nasze strony równocześnie wyrażasz zgodę na korzystanie z nich.Więcej o naszej polityce prywatności Polityka prywatności. Korzystanie z tej strony wymaga akceptacji plików cookie.