Jan Maria Pióro-Bończa (1887-1940)

Urodził się 21 kwietnia 1887 r. w Grabowie, jako syn Jana. W 1911 r. uzyskał dyplom lekarski. 3 maja 1922 r. został zweryfikowany w stopniu majora. W r. 1923 dowodził III Batalionem Sanitarnym w Grodnie, a następnie pełnił służbę w 3 Szpitalu Okręgowym w Grodnie. W 1928 r. służył w Szpitalu Obszaru Warownego w Wilnie. W marcu 1930 r. przeniesiony został z 4 Pułku Ułanów Zaniemeńskich do 3 Szpitala Okręgowego w Grodnie na stanowisko starszego ordynatora. 1 stycznia 1931 r. awansował do stopnia podpułkownika. W 1934 r. był komendantem 10 Szpitala Okręgowego w Przemyślu, a następnie szefem sanitarnym Okręgu Korpusu Nr X w Przemyślu. 19 marca 1938 (lub 1939) r. otrzymał stopień pułkownika.

Podczas kampanii wrześniowej 1939 r., w której pełnił funkcję szefa służby zdrowia Armii „Modlin”, dostał się do sowieckiej niewoli. Był więziony w Starobielsku i zamordowany wiosną 1940 r. w Charkowie. Był odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi. Prezydent RP Lech Kaczyński w r. 2007 mianował go pośmiertnie generałem brygady.

Stopień gen. brygady miał również syn zamordowanego w Charkowie Jana Pióro – Tadeusz (1920-2010). Będąc na terenie ZSRR, nie zdążył dotrzeć do Armii Polskiej tworzonej pod dowództwem gen. Andersa, wcielony został do I Korpusu Polskiego w Sielcach i przeszedł szlak bojowy od Smoleńska do Warszawy. W roku 1957 na fali odwilży politycznej mianowany został generałem brygady LWP, a w r. 1967 usunięty z wojska.

Konstanty Plisowski-Odrowąż (1890-1940)

Urodził się 8 czerwca 1890 r. w Nowosiółce na Ukrainie, jako syn Karola. Kształcił się w Korpusie Kadetów w Odessie. Od r. 1911 służył w rosyjskiej kawalerii. W czasie I wojny światowej walczył na froncie austriackim. Dowodził szwadronem w 12 Achtyrskim Pułku Huzarów. Na czele szwadronu złożonego z Polaków – żołnierzy 12 Dywizji Kawalerii, w okresie od 23 stycznia do 2 marca 1918 r. odbył 1400-kilometrowy marsz z Odessy do twierdzy Bobrujsk. Objął tam dowództwo 4 szwadronu 3 Pułku Ułanów w I Korpusie Wojska Polskiego na terenie Rosji pod dowództwem gen. Józefa Dowbór-Muśnickiego (1867-1937).

21 maja 1918 r. Korpus został rozbrojony przez oddziały niemieckie. Po rozformowaniu pułku Konstanty, razem z bratem Kazimierzem udał się na Kubań, gdzie 8 września objął dowództwo Dywizjonu 1 Dywizji Jazdy przy 4 Dywizji Strzelców Polskich. W styczniu 1919 r. w Odessie został dowódcą Pułku Ułanów 1 Dywizji Jazdy i na czele tego oddziału 15 czerwca 1919 r. przez Mołdawię przedostał się do Polski.

11 lipca 1918 r. dowodził słynną szarżą pod Jazłowcem. 12 sierpnia jego oddział przemianowany został na 14 Pułk Ułanów Jazłowieckich. Na wniosek gen. Żeligowskiego został 23 sierpnia 1919 r. mianowany pułkownikiem. W wojnie z Rosją bolszewicką 1919-1920 dowodził IV i VI Brygadą Jazdy – jako pierwszy jej dowódca. W czasie swojej wieloletniej służby wojskowej zajmował wiele stanowisk dowódczych, sztabowych. Był też wykładowcą i teoretykiem myśli wojskowej. 29 listopada 1927 r. wyznaczony został na stanowisko dowódcy 5 Samodzielnej Brygady Kawalerii w Krakowie. Generałem brygady mianowany 4 stycznia 1929 r., 31 grudnia 1930 r. został przeniesiony w stan spoczynku.

W 1939 r. dowodził obroną twierdzy brzeskiej. W nocy z 16 na 17 września poprowadził swój oddział do zgrupowania Franciszka Kleeberga. Objął funkcję zastępcy Grupy Operacyjnej Kawalerii Władysława Andersa. W dniach 24-28 września dowodził Nowogródzką Brygadą Kawalerii, która przebijając się na południe, staczała walki z Niemcami i z Sowietami.

28 września 1939 r. dostał się do sowieckiej niewoli i osadzony został w obozie jenieckim w Starobielsku. Nie wiadomo, kiedy, jak i gdzie zginął, jego ciała nigdy nie odnaleziono, ale znajduje się na liście katyńskiej.

Obecnie jego imię nosi 6 Brygada Kawalerii Pancernej. Prezydent RP Lech Kaczyński w r. 2007 r. mianował go pośmiertnie generałem dywizji. Był odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari, Krzyżem Kawalerskim Legii Honorowej, Krzyżem Niepodległości i czterokrotnie Krzyżem Walecznych.

Władysław Płonka (1895-1940)

Urodził się 31 stycznia 1895 r. w Jodłowniku w Małopolsce. Był pułkownikiem dyplomowanym Wojska Polskiego i ostatnim dowódcą 22 Pułku Ułanów Podkarpackich. Podczas kampanii wrześniowej 1939 r. dowodził improwizowaną Grupą Kawalerii Chełm. Po złożeniu broni 2 października 1939 r. dostał się do niewoli sowieckiej. Internowany w obozie w Starobielsku, zamordowany został przez NKWD w Charkowie w r. 1940. Odznaczony był m.in. Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari, Krzyżem Niepodległości, trzykrotnie Krzyżem Walecznych i Złotym Krzyżem Zasługi. W r. 2007 przez Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego mianowany został pośmiertnie generałem brygady.

(...)

czwartek, 29 grudzień 2011 14:53

Jan Nowak-Jeziorański (1914-2005)

20 stycznia mija siedem lat od śmierci legendarnego „kuriera z Warszawy” i długoletniego dyrektora polskiej rozgłośni Radia Wolna Europa (RWE). Jan Nowak (Zdzisław Jeziorański) należał do tych Polaków, którzy w minionym stuleciu jak najlepiej zasłużyli się ojczyźnie. Jego długi życiorys mógłby być kanwą nie tylko niejednej pracy habilitacyjnej, ale i dobrego filmu historyczno-przygodowego.

czwartek, 29 grudzień 2011 14:48

Piłsudski i Niemcy (dokończenie)

Dzisiaj Józef Piłsudski postrzegany jest przez większość społeczeństwa jako twórca niepodległej Polski. Nie brakuje jednak i zdecydowanych przeciwników Komendanta, którzy obciążają go współpracą z obcymi wywiadami (niezależnie od tego, jakie tej współpracy intencje przyświecały) oraz zarzucają mu małą aktywność w kwestii odbudowy całej Polski; gdyż sentymentalnie wzrok swój kierując ku wschodnim kresom Rzeczypospolitej, tylko tymi ziemiami się interesował. „Biała” legenda przeplata się z „czarną”, a panegirykom na cześć wodza krok w krok towarzyszą złośliwe paszkwile.

Nasza strona używa plików cookies. Jeśli przeglądasz nasze strony równocześnie wyrażasz zgodę na korzystanie z nich.Więcej o naszej polityce prywatności Polityka prywatności. Korzystanie z tej strony wymaga akceptacji plików cookie.