czwartek, 18 luty 2010 21:35

Okrągły stół

Napisane przez
Okrągły Stół nie jest polskim wynalazkiem sprzed dwudziestu lat. Ma rodowód znacznie wcześniejszy, bo z wczesnego średniowiecza i pochodzi z odległych terenów. Wiąże się mianowicie z legendami arturiańskimi. W tym momencie nie należy jeszcze zasiadać przy okrągłym stole, lecz odejść od niego, by dokładniej zorientować się w jego początkach.

Artur był mitologicznym czy też bajecznym królem Celtów i jako taki stał się bohaterem cyklu legend arturiańskich, samą zaś jego osobę trzeba powiązać z bohaterami dawnego panteonu celtyckiego. Bardziej wyraziście postać tę ukształtował dzięki swej wyobraźni literackiej czy też poetyckiej niejaki Goffrey, benedyktyński mnich z Monmouth. Napisał on w pierwszej połowie XII w. baśniową kronikę królewską Historia Regnum Britanniae, której głównym bohaterem stał się król Artur.

 
Król ten w wieku 15 lat miał stać się celtyckim władcą Brytanii, zwyciężał Szkotów, Piktów (jedno z plemion szkockich) i Sasów (tu: przodków Anglików sprzed najazdu Normanów), zdobył Szkocję i Irlandię (uważa się, że Walijczycy są pochodzenia celtyckiego) oraz wiele krajów na kontynencie europejskim. Poślubił Ginevrę (Guinevere), a jego dwór został ustanowiony w Caerleon (miejscowość utożsamiana z obecnym walijskim Carnarvon, ale nie wiadomo czy trafnie; pewności nie ma, to tylko przypuszczenie). Król Artur został wezwany przez rzymskiego cesarza Lucjusza, do zapłacenia haraczu. Odmówił i ruszył na Rzym, pozostawiając swoją monarchię pod opieką Ginevry i Modreda, swojego siostrzeńca. Jednak tuż przed wkroczeniem do Rzymu dowiedział się że Modred sam ogłosił się królem i zniewolił Ginevrę, która została jego żoną. Na wieść o tych zdarzeniach król Artur wrócił do kraju i w krwawej bitwie zabił Modreda. Sam jednak został śmiertelnie ranny i został przewieziony na wyspę Avalon (prawdopodobnie jakaś wyspa u wybrzeży Walii), Ginevera zaś wstąpiła do klasztoru.
 
Do tej legendy dodał wiele innych szczegółów w 1154 r. niejaki Wace, pisarz normański, między innymi opowieść o Okrągłym Stole. Kształt tego mebla miał zakończyć spory rycerzy o pierwszeństwo przy stole. Pisarz ten, rozszerzając legendę, dodał także, że król Artur (pamiętamy, śmiertelnie ranny) czeka na Avalonie na właściwą chwilę, by móc powrócić do swojego królestwa.
 
Następny kronikarz czy też bajarz, niejaki Layamon około 1200 r. dodał wiele następnych bajecznych, legendarnych i fantastycznych elementów, jak chociażby te, że miecz i włócznia Artura miały właściwości magiczne, a przy narodzinach naszego bohatera obecne były elfy.
 
W XII i XIII wieku pojawiły się kolejne wątki legendarne o Parsifalu, Lancelocie, Tristanie i Izoldzie, czarowniku Merlinie, poszukiwaniu św. Graala i inne. Dodajmy, że w XIV w. pojawił się poemat Morte Arture o ostatnich latach Artura, przypisywany szkockiemu poecie Huchounowi, z kolei w latach 1469-1485 pojawił się poemat Le Morte Darthur, mówiący o panowaniu króla Artura i jego śmierci, rozwiązaniu okrągłego stołu, poszukiwaniu św. Graala i klęsce występnego Lancelota. Aż wreszcie Artur Tennyson w 1842 r. napisał poemat Morte d?Arthur, włączony następnie do cyklu poety Idyllys of the King (Idylle królewskie). Można wspomnieć jeszcze o operze King Arthur, skomponowanej w 1691 r. przez Henry Purcella i Johna Drydena, a na końcu o znanej książce Marka Twaina Jankes na dworze króla Artura (1889, pierwsze polskie wydanie w 1901 r.).
 
Ale nie będziemy dłużej tym wszystkim się zajmowali. Powróćmy do okrągłego stołu, ponieważ już się pojawił.
 
(...)
Wyświetlony 2922 razy
Zaloguj się, by skomentować

Wychodząca od 2001 roku
„Opcja na Prawo” to najdłużej ukazujące się pismo
opiniotwórcze o charakterze liberalno-konserwatywnym.

OPCJA NA PRAWO © All Rights Reserved.

Nasza strona używa plików cookies. Jeśli przeglądasz nasze strony równocześnie wyrażasz zgodę na korzystanie z nich.Więcej o naszej polityce prywatności Polityka prywatności. Korzystanie z tej strony wymaga akceptacji plików cookie.