czwartek, 18 luty 2010 22:40

Liga Morska i Rzeczna 1918-2008 (ciąg dalszy)

Napisane przez
Członkowie LMiK zdali egzamin z patriotyzmu podczas II wojny światowej. Walczyli we wszystkich formacjach Wojska Polskiego Wielu poległo z bronią w ręku.

 

Zamordowani zostali przez Niemców m.in.:
 
inż. Wacław Gierdziejewski ? członek Rady Głównej,
 
prof. Stanisław Pawłowski ? członek Rady Głównej,
 
gen Mariusz Zaruski ? zmarł w sowieckim więzieniu w Chersonie,
 
kontradmirał Ksawery Czarniecki ? członek Prezydium ZG, zamordowany w Katyniu przez komunistów sowieckich.
 
Liczni działacze Ligi uczestniczyli w pracach Wydziału Marynarki Wojennej Oddziału III Komendy Głównej Armii Krajowej. Wydział ten zajmował się organizowaniem związków marynarki wojennej, prowadził wywiad morski. Żołnierzami AK byli: kmdr Rafał Czeczott, Feliks Rostkowski, Janusz Lewandowski, Witold Bublewski, Ludwik Hempel i inni.
 
Aktywność działaczy LMiK widoczna była również na uchodźstwie.
 
W Londynie wydawano miesięcznik ?Polska na Morzu?. Ministrem Skarbu w Rządzie RP w Londynie był Henryk Strasburger ? wiceprezes RGLMiK.
 
Gdy jeszcze znaczna część kraju była pod niemiecką okupacją, w Lublinie trwały prace nad powołaniem Ligi Morskiej. Dnia 20 października 1944 roku powstaje Liga Morska oparta na przedwojennych zasadach.
 
Podczas II Zebrania Organizacyjnego w Lublinie prezesem Tymczasowego Zarządu Głównego LM wybrano Jana Żołnę-Manugowicza, delegowanego przez Biuro Polityczne PPR. W kwietniu 1945 r. Tymczasowy Zarząd Główny został przeniesiony do Warszawy, do dawnej siedziby LMiK przy ul. Widok 10.
 
LM stała się sukcesorką organizacji międzywojennych i rozpoczęła kontynuację jej dzieła. Stało się to zasługą przedwojennych jej działaczy, którzy aktywnie włączyli się do pracy. Ze zrozumiałych względów traci w nazwie element ?Kolonialna?.
 
W krótkim czasie powstają terenowe ogniwa tej organizacji w Gdyni, Warszawie, Krakowie, Poznaniu, Szczecinie, Lublinie, Kielcach, Radomiu, Ustce, Władysławowie, Olsztynie, Mikołajkach, Rożnowie, Kruszwicy i wszystkich większych miastach Polski. Rozwój tej organizacji postępował stopniowo w miarę wyzwalania kraju i następowania normalizacji życia społeczno ? politycznego kraju. O rozwoju Ligi Morskiej niech świadczą dane ? w końcu 1945 roku skupiała ona już 155 tysięcy członków, w tym 40% stanowiła młodzież.
 
Od 1950 roku Liga Morska poddawana była naciskom politycznym przez ówczesne władze, które chciały ją przekształcić w polityczną organizację paramilitarną wzorowaną na odpowiednikach radzieckich. Jej głównym zadaniem miało być mobilizowanie społeczeństwa do walki o wykonanie planów produkcyjnych, pogłębianie przyjaźni ze Związkiem Radzieckim i krajami socjalistycznymi, a także walka z siłami imperialistycznymi.
 
Już w listopadzie 1945 roku ukazuje się pierwszy numer ?Morza? ? organ Ligi Morskiej adresowany do dorosłych członków organizacji. Prawie w tym samym czasie ukazał się pierwszy numer ?Młodzież Morska? ? jako miesięcznik.
 
Periodyki Ligi Morskiej okresu powojennego osiągały nakłady 15 tysięcy egzemplarzy. W okresie istnienia powojennej Ligi Morskiej w latach 1944-1953, w zniszczonym kraju, przy brakach podstawowych produktów żywnościowych Liga wydała sześć pozycji książkowych i broszurowych.
 
Wielkim osiągnięciem powojennej Ligi było natychmiastowe przystąpienie do wydobycia, zabezpieczenia i wyremontowania żeglarskiego sprzętu pływającego. Odbywało się to nie tylko na Wybrzeżu ale również na jeziorach i rzekach. Organizacja ta już w 1946 roku posiadała 300 jednostek pływających, z których 170 zostało całkowicie wyremontowanych.
 
W lipcu 1946 r. Rada Ministrów wydała rozporządzenie o przekształceniu LMiK w LM, przygotowano nowy statut oraz nadano status stowarzyszenia wyższej użyteczności.
 
Od czasu tworzenia struktur ligowych rozpoczęło się zwalczanie przedwojennych działaczy oraz idei, jakie przyjęte były przez LMiK. Nasilił się konflikt ideowy. Władze komunistyczne stosowały różne metody walki. W prasie, radiu działaczy LMiK określano jako ?niedobitki kliki sanacyjno-endeckiej?, ?czekających na Andersa?. Stosowano donosy, skargi, anonimy, pomówienia, oskarżenia sądowe, czyniono pretensje za brak współpracy z ZMP, na brak ideowego wsparcia w sprawie utrwalania sojuszu ze Związkiem Radzieckim, za opór przed pisaniem listów pochwalnych do Stalina itp.
 
(?)
Wyświetlony 3908 razy
Zaloguj się, by skomentować

Wychodząca od 2001 roku
„Opcja na Prawo” to najdłużej ukazujące się pismo
opiniotwórcze o charakterze liberalno-konserwatywnym.

OPCJA NA PRAWO © All Rights Reserved.

Nasza strona używa plików cookies. Jeśli przeglądasz nasze strony równocześnie wyrażasz zgodę na korzystanie z nich.Więcej o naszej polityce prywatności Polityka prywatności. Korzystanie z tej strony wymaga akceptacji plików cookie.