czwartek, 30 wrzesień 2010 09:35

Nazistowskie państwo opiekuńcze (cz. 4)

Napisane przez

Bractwo św. Piusa X ma w Polsce jedenaście kaplic. Nie wszyscy jednak wiedzą, że Bractwo prowadzi również działalność edukacyjną, otwierając na świecie szkoły podstawowe i średnie.

 

Patologie życia gospodarczego
Program NSDAP zakładał pomoc państwa dla drobnego handlu, przemysłu i rolnictwa, przeciwdziałanie związkom zawodowym, państwową kontrolę nad wielkimi przedsiębiorstwami, domami towarowymi i spółdzielczymi. Po przejęciu władzy zlikwidowano związki zawodowe, likwidowano domy towarowe, wstrzymano rozwój sieci handlowych i zabroniono tworzenia nowych. Zakazano spółdzielniom świadczenia usług: szewstwa, fryzjerstwa, piekarnictwa i dostarczania żywności. Instytucje publiczne nie mogły składać zamówień w wielkich sieciach handlowych i spółdzielczych. Zakazano rabatów. Narzucono urzędowo ceny. Wprowadzono straszliwie skomplikowaną biurokrację. Ostatecznie Niemiecki Front Pracy wchłonął spółdzielnie. Licencjonowano otwieranie nowych sklepów i zakładów przemysłowych. Od 1935 roku trzeba było zdawać egzaminy otwierając nowy sklep. Przynależność do cechu uznano za obowiązkową. Cechy regulowały poziom produkcji i zamykały zakłady, które uznały za nieopłacalne. Dzięki dotacjom państwowym na remonty i adaptacje mieszkań 33% rzemieślników niemieckich znalazło pracę we własnych warsztatach. Państwo kredytowało i zaopatrywało się u rzemieślników, by wspierać drobną przedsiębiorczość.
Od 1936 roku przygotowania do wojny zmusiły narodowych socjalistów do rozwoju przemysłu, który faktycznie poprzedzono walką z nim. Od 1935 roku wprowadzono obowiązek prowadzenia ksiąg rejestrowych w celu rozwoju biurokracji podatkowej. Podatki egzekwowano bezlitośnie. Ograniczano rozwój działalności poprzez wydawanie licencji umożliwiających rozszerzenie działalności. Wprowadzono kartelizację i ograniczono ilość sklepów i hurtowni, wymagając posiadania przez inwestora 30 tys. marek kapitału niezaangażowanego w inwestycję. Cechy i Stan Żywicieli Rzeszy działały w interesie własnej nomenklatury. Korupcja, nepotyzm i bardzo wysokie pensje urzędników niszczyły gospodarkę. Wprowadzano coraz to nowe regulacje, normy i standardy w różnych aspektach życia gospodarczego. Dla przykładu ? sprzedawcy uliczni musieli swoje ruchome kramy malować na kolor zgodny z urzędowymi zaleceniami, w zależności od sprzedawanego asortymentu. Przymusowa przynależność do cechów i zrzeszeń wiązała się z płaceniem bardzo wysokich składek.
Do końca 1939 roku zamknięto 50% przedsiębiorstw, bo władze uznały je za zbędne dla państwa. Zlikwidowano, należące przeważnie do Żydów, domy towarowe i sklepy. Odebraną w ten sposób własność przywłaszczali sobie działacze NSDAP.
Przemysłowcy musieli zatrudniać do walki z sabotażem zbędnych dla zakładu funkcjonariuszy partii. Wprowadzono też typowe dla gospodarki socjalistycznej centralne planowanie, w 1936 roku plan czteroletni. Rozpoczęto koncentrację kapitału. Od 1933 roku prawo umocniło pozycję karteli, Ministerstwo Gospodarki miało nieograniczone prawo kartelizacji. Urzędowo sankcjonowano prywatne umowy gospodarcze, krępując dotychczas niezależnych prywatnych przedsiębiorców i podporządkowując ich planom państwa i monopolistów. W 1933 roku zmonopolizowano 40% produkcji przemysłowej, w 1937 ? już 70% produkcji. Duży przemysł skoncentrowano w rękach kilku, kilkunastu osób. W towarzystwach akcyjnych faktycznie od 1937 roku zlikwidowano zarząd akcjonariuszy poprzez ustawowe uniemożliwienie walnych zgromadzeń. Dzięki temu zarządy mogły decydować poza kontrolą o finansach firmy i przyznawać sobie ogromne premie.
Przez monopolizację narodowi socjaliści ograniczyli wpływ banków na gospodarkę i system dystrybucji towarów i usług. Państwo wspierało rozwój przemysłu chemicznego. Prywatni inwestorzy zmuszeni byli inwestować zgodnie z polityką państwa i pożyczać państwu środki na finansowanie państwowej konkurencji. Władze konfiskowały ziemię pod budowę zakładów i dróg dojazdowych.
Płace obciążane były przymusowymi składkami na: Niemiecki Front Pracy, Narodowosocjalistyczną Pomoc Społeczną, ubezpieczenia od bezrobocia w wysokości 4%, ubezpieczenie emerytalne i zdrowotne w wysokości 5%, ubezpieczenie rentowe oraz 3,5% podatkiem pogłównym i dochodowym, okresowo, od października do marca, także 10% składką na pomoc zimową. Wszystkie obciążenia wynosiły poniżej 18%, czyli mniej niż z górą 80% odbieranych dziś przez rząd Polakom w postaci przymusowych danin, za które nie otrzymuje się nawet podstawowych usług, które państwo winno świadczyć.
Zapewne dzięki niskim obciążeniom podatkowym Niemcy zdołały zlikwidować bezrobocie, zapewnić rozbudowany system świadczeń socjalnych i przez pięć lat prowadzić wojnę z całym światem.
W 1937 roku podatki pochłonęły od 60% do 70% zysku przedsiębiorstw. Na inwestycje publiczne wydano 35% niemieckiego dochodu narodowego. Interwencjonizm państwa objawiał się także w polityce podatkowej i ulgach inwestycyjnych. Podatek dochodowy obniżono, tak jak przemysłowy, o kwotę 10% wydanych na inwestycje. Na osobiste życzenie twórcy wizerunku volkswagena garbusa i inicjatora niezrealizowanego programu samochodu dla wszystkich Niemców Adolfa Hitlera zlikwidowano podatek od samochodów. Dzięki wysokim podatkom, które zlikwidowały konkurencyjne dla korporacji małe i średnie przedsiębiorstwa, wielkie korporacje zwiększyły swoje zyski. Podczas II wojny światowej zdobyczne fabryki i kopaliny przechodziły na własność korporacji. Korporacje korzystały z niewolniczej pracy robotników przymusowych i więźniów obozów i niezwykle zyskały na militaryzacji i wojnie. Korzyści te nie zostały im odebrane po wojnie i dziś stanowią podstawę ich dominującej pozycji w UE i często w Polsce. Na rozwoju przemysłu nie skorzystała klasa średnia.
Gdy rząd uznał, że jest za dużo piekarzy, fryzjerów, rzeźników, szewców i krawców, ustanowiono cenzus kwalifikacji i zarządzono likwidację zakładów o niedostatecznych dochodach.
Zakazano działalności związków zawodowych, majątek związków przejął Niemiecki Front Pracy. Dostępność pracy spowodowała, że nie była ona szanowana przez proletariat. Wydajność ciągle spadała. Powszechnie dostrzegano katastrofalnie niskie płace robotników rolnych i wykorzystywanie pracy kobiet, które za tę samą pracę otrzymywały 2/3 tego, co mężczyźni.
NSDAP prowadziła tę samą politykę ograniczania wolności gospodarczej, którą dziś w równie, a często bardziej totalitarnym duchu prowadzą władze UE i obszarów inkorporowanych. Polityka ta uniemożliwia budowę dobrobytu. W jej wyniku dobra i usługi są droższe, gorszej jakości i niedostępne, bardziej niż gdyby nie ograniczono wolności gospodarczej. Pauperyzacja powoduje dehumanizację. Państwo jest słabe i niezdolne do odparcia zewnętrznej i wewnętrznej agresji. Narodowy socjalizm to oksymoron. Interes narodu wyklucza socjalizm, czego do dziś nie może zrozumieć dominująca grupa narodowców, pogrążona w swojej szkodliwej ignorancji.

Zdrowie kolektywu
NSDAP dbała o zdrowie, higienę, właściwe odżywianie się, bezpieczeństwo i higienę pracy i domu. Za rządów NSDAP rozbudowano kadrę pielęgniarską, wzrosła liczba kobiet lekarzy, spadła śmiertelność niemowląt. Poprawiło się zdrowie psychiczne Niemców dzięki zapewnieniu przez państwo bezpieczeństwa socjalnego. Odniesiono ogromny sukces w zapobieganiu epidemiom. Zwiększyła się ilość dentystów w szkołach. Ograniczono stosowanie narkozy w zabiegach i porodach. Propagowano pokonywanie bólu siłą woli. Zmniejszyła się liczba specjalistów i mieli oni gorsze kompetencje. Dominowała państwowa służba zdrowia. Robotnikom odebrano możliwość wyboru lekarza, przypisując ich do rejonu. Opieką otaczano młode pokolenie, nie zapewniając jej starszym. Deficyt łóżek szpitalnych zmniejszono przez eutanazję. Wzrosła popularność używek, liczba chorych i wypadków.
(?)
Jan Bodakowski
Wyświetlony 4888 razy
Zaloguj się, by skomentować

Wychodząca od 2001 roku
„Opcja na Prawo” to najdłużej ukazujące się pismo
opiniotwórcze o charakterze liberalno-konserwatywnym.

OPCJA NA PRAWO © All Rights Reserved.

Nasza strona używa plików cookies. Jeśli przeglądasz nasze strony równocześnie wyrażasz zgodę na korzystanie z nich.Więcej o naszej polityce prywatności Polityka prywatności. Korzystanie z tej strony wymaga akceptacji plików cookie.