Stanisław Srokowski

Stanisław Srokowski

poniedziałek, 27 luty 2012 20:02

Poezja konfesyjna

Nowy tomik poezji Janusza Telejki to strzelisty akt wiary, spowiedź ludzkiej duszy pośród biblijnych znaków prawdy. Autor nie zmaga się z demonami zła. Nie szuka absurdu istnienia. Nie rozstrzyga, czy świat jest poznawalny, czy nie. Nie wadzi się z Bogiem. I nie przeżywa dramatu zwątpienia. Jego wiara jest niezmienna i silna. Pragnie wyznać, kim jest dla niego Jezus Chrystus, Matka Boska, milczący Józef, Piotr, Jan i Jakub oraz Duch Święty. Czyni to słowami prostymi, obracając się w kręgu symboliki religijnej i zachowując ustaloną od wieków konwencję estetyczną. Jest to typ poezji konfesyjnej, znanej w kulturze chrześcijańskiej od zarania dziejów. Zabarwienie języka silne emocjonalne, a spowiedź o charakterze metafizycznym. Autor nie stara się tworzyć jakiegoś odrębnego stylu, nowego kodu poetyckiego. Nie wychodzi poza naukę Kościoła. Swoje metafory kieruje ku naznaczonej świętością Ziemi i boskiemu Niebu. Jedynie w wierszu ?Quo vadis Domine? zwraca się do czytelnika i zadaje mu pełne wewnętrznego dramatu pytanie, ku czemu ów czytelnik zmierza, nie chcąc wiedzieć, dlaczego idący tą samą drogą na Golgotę Jezus, umrze za niego. Wydaje się, że to gorzkie pytanie zadaje też autor sam sobie, a poprzez siebie i nam, błądzącym i pełnym wątpliwości. To najważniejszy w tomiku utwór, zdyscyplinowany, surowy i bijący przenikliwą myślą. Życiu Chrystusa tak jak i życiu każdego z nas towarzyszy miłość i śmierć, radość i ból, wierność i zdrada. Telejko stawiając pytanie, kim jestem i w kogo wierzę, stawia jedno z najważniejszych pytań, jakie może postawić sobie i światu człowiek.

piątek, 20 sierpień 2010 11:40

Tradycja jako wartość

Ukazała się kolejna książka z cyklu wywiadów radiowych, jakie niezwykle interesująco przeprowadził z nietuzinkowego formatu bohaterami Janusz Telejko we Wrocławiu, w katolickiej rozgłośni "Rodzina". Jeszcze niedawno czytałem zawarte w tomiku "Niepokorni" wyznania prof. Jerzego Roberta Nowaka, zwierzenia Dariusza Ratajczka i dramatyczne wspomnienia Anny Walentynowicz, a już dotarły do mnie "Radiowe rozmowy o Lwowie".

poniedziałek, 01 marzec 2010 00:53

Poezja bólu i łagodności

Zadziwiające to wiersze, delikatne, a zarazem mocne w wyrazie, smutne, ale i pełne nadziei, bogate tematycznie i migające wieloma znaczeniami.

Wychodząca od 2001 roku
„Opcja na Prawo” to najdłużej ukazujące się pismo
opiniotwórcze o charakterze liberalno-konserwatywnym.

OPCJA NA PRAWO © All Rights Reserved.

Nasza strona używa plików cookies. Jeśli przeglądasz nasze strony równocześnie wyrażasz zgodę na korzystanie z nich.Więcej o naszej polityce prywatności Polityka prywatności. Korzystanie z tej strony wymaga akceptacji plików cookie.