środa, 31 sierpień 2011 14:46

Generałowie Wojska Polskiego wśród śmiertelnych ofiar sowieckiego totalitaryzmu (cz. V)

Napisane przez

Kazimierz Łukoski ps. ?Orlik? (1890-1940)


Urodził się 13 września 1890 r. we wsi Sokół w powiecie garwolińskim, jako syn Ignacego i Władysławy z Kwasiborskich. W r. 1910 ukończył gimnazjum realne w Warszawie, a następnie w latach 1911-1914 studia w Wyższej Szkole Rolniczej w Wiedniu. Od r. 1912 był członkiem Polskich Drużyn Strzeleckich i ostatnim komendantem placu tej organizacji w Wiedniu.

W czasie I wojny światowej służył w 2 pułku piechoty Legionów Polskich (był ranny). W r. 1917 przydzielony został do Inspekcji Wyszkolenia Polskiej Siły Zbrojnej na stanowisko adiutanta gen. Feliksa Bartha. Następnie służył w Polskim Korpusie Posiłkowym i w II Korpusie Polskim w Rosji. Był dowódcą 6 Pułku Strzelców Polskich w Armii Polskiej we Francji, który 1 września 1919 r., po powrocie do kraju i zjednoczeniu z Wojskiem Polskim, przemianowany został na 48 Pułk Strzelców Kresowych.
Kazimierz Łukoski dowodził tym pułkiem do 25 sierpnia 1920 r., a następnie objął dowództwo XXI Brygady Piechoty. Przejściowo dowodził również XXII Brygadą Piechoty. W październiku 1921 r. wyznaczony został na stanowisko dowódcy piechoty dywizyjnej 12 Dywizji Piechoty w Tarnopolu, a w sierpniu 1925 r. 15 Dywizji Piechoty w Bydgoszczy. W marcu 1927 r. został dowódcą 11 Karpackiej Dywizji Piechoty w Stanisławowie. 1 stycznia 1928 r. Prezydent RP, Ignacy Mościcki awansował go na generała brygady.
W kampanii wrześniowej 1939 r. gen. Łukoski dowodził Grupą Operacyjną ?Jasło? (przemianowaną na Grupę Operacyjną ?Południową?). We wrześniu 1939 r. został zatrzymany przez NKWD i uwięziony w obozie w Starobielsku, a w kwietnia 1940 r. zamordowany w Charkowie.
9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości ?Katyń Pamiętamy ? Uczcijmy Pamięć Bohaterów?, Prezydent RP Lech Kaczyński awansował go pośmiertnie do stopnia generała dywizji. Był żonaty z Ireną Jung. Miał dwóch synów: Jerzego i Andrzeja, który był dowódcą 1. kompanii ?Maciek? batalionu ?Zośka? Armii Krajowej i poległ 18 sierpnia 1944 r. w Powstaniu Warszawskim.
Gen. Łukoski miał następujące odznaczenia: Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Niepodległości, Krzyż Walecznych (czterokrotnie), Złoty Krzyż Zasługi (dwukrotnie), Znak oficerski ?Parasol? i ?Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Korony Rumunii?


Juliusz Tadeusz Franciszek Malczewski-Tarnawa (1872-1940)


Urodził się 4 października 1872 r. w Martynowie Nowym koło Tarnopola. Ukończył Wojskową Szkołę Realną w Hranicach Morawskich, w r. 1893 Wojskową Akademię Techniczną w Wiedniu, a w r. 1893 wyższy kurs inżynieryjny w Szkole Wojennej w Wiedniu. Jako oficer saper pełnił służbę w sztabach wyższych dowództw oraz w twierdzach Kraków (1893-1895) i Przemyśl (1898-1908). W latach 1909-1910 przebywał w głównym Komitecie Technicznym w Wiedniu, a następnie był zastępcą szefa oddziału inżynierii w Kotorze (wł. Cattaro) oraz zastępcą szefa saperów 16 Korpusu. W 1911 mianowany został majorem. Od 1912 r. pełnił funkcję dowódcy batalionu w Tarnopolu, później zastępcy i szefa inżynierii w Krakowie.
Podczas I wojny światowej, jako dowódca Twierdzy Kraków był ciężko ranny w 1914 r. W następnym roku został zastępcą i szefem inżynierii armii na froncie galicyjskim, później dowódcą pułku piechoty i brygady piechoty. Stopień pułkownika otrzymał w 1916 r. Pod koniec wojny pracował w Sztabie Generalnym armii austriackiej.
W grudniu 1918 r. wrócił do kraju i wstąpił do Wojska Polskiego. Został szefem Oddziału IV Technicznego Sztabu Generalnego. W lutym 1919 r. mianowany został II zastępcą szefa Sztabu Generalnego ? głównym kwatermistrzem. 1 maja 1920 r. zatwierdzony został z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu generała podporucznika (3 maja 1922 zweryfikowany w stopniu generała brygady ze starszeństwem z 1 czerwca 1919). 17 lipca 1920 został zwolniony ze stanowiska.
Od marca 1921 do listopada 1922 r. był szefem sztabu Ministerstwa Spraw Wojskowych, a następnie do 12 marca 1924 r. dowódcą Okręgu Korpusu nr III w Grodnie. Należał do głównych inicjatorów i sponsorów budowy Grobu Nieznanego Żołnierza w Warszawie. Od 12 marca 1924 do 21 grudnia 1925 r. pełnił funkcję dowódcy Okręgu Korpusu nr VI we Lwowie.
31 marca 1924 r. Prezydent RP Stanisław Wojciechowski na wniosek Ministra Spraw Wojskowych, gen. dyw. Władysława Sikorskiego awansował go na generała dywizji.
Do maja 1926 r. Juliusz Malczewski-Tarnawa był dowódcą Okręgu Korpusu nr I w Warszawie oraz Inspektorem Armii.
Po przełomie majowym w 1926 r., w którym był po stronie rządu., zamieszkał we Lwowie. Po zajęciu miasta przez Rosjan, 27 września 1939 r. generał został aresztowany przez NKWD, razem m.in. z prezydentem Lwowa Stanisławem Ostrowskim i gen. Wojciechem Rogalskim. Więziony na ul. Łąckiego we Lwowie, w wieku 68 lat zamordowany został przez NKWD.
Gen. Juliusz Malczewski-Tarnawa miał liczne odznaczenia, m.in.: Virtuti Militari 5 kl., Polonia Restituta 3 i 4 kl., Medal 10-lecia, francuską Legię Honorową i Gwiazdę Rumuńską.

(...)

Wyświetlony 1874 razy
Zaloguj się, by skomentować

Wychodząca od 2001 roku
„Opcja na Prawo” to najdłużej ukazujące się pismo
opiniotwórcze o charakterze liberalno-konserwatywnym.

OPCJA NA PRAWO © All Rights Reserved.

Nasza strona używa plików cookies. Jeśli przeglądasz nasze strony równocześnie wyrażasz zgodę na korzystanie z nich.Więcej o naszej polityce prywatności Polityka prywatności. Korzystanie z tej strony wymaga akceptacji plików cookie.