wtorek, 28 luty 2012 01:19

Pionier ruchu ekologicznego kwestionuje ?kłamstwo dwutlenkowowęglowe?

Napisał

W lutym bieżącego roku renomowane wydawnictwo z Hamburga Hoffmann und Campe opublikowało, liczącą prawie 450 stron, książkę Fritza Varenholta i Sebastiana Lüninga Die kalte Sonne. Warum die Klimakatstrophe nich stattfindet (Zimne słońce. Dlaczego nie ma klimatycznej katastrofy). Książka natychmiast wzbudziła ogromne emocje, ostre ataki na autorów przypuściły m.in. ?Die Zeit?, ?Focus?, ?Der Spiegel?, ?Tageszeitung?. Nie trzeba dodawać, ze dziennikarze napadli na książkę i autorów nie raczywszy nawet ? jak to mają w zwyczaju ? jej przeczytać.

 

Równocześnie jednak fragmenty książki, zanim jeszcze się ukazała, zamieściła największa niemiecka bulwarówka ?Bild?, tytułując je ?Kłamstwo dwutlenkowęglowe?. Prof. Varenholt wystąpił nawet w magazynie porannym telewizji ARD i udzielił wywiadu dziennikowi ?Die Welt?, który przy tej okazji wezwał do obniżenia temperatury debat na temat zmian klimatycznych i do rozpoczęcia fachowej dyskusji o ewentualnych słabych punktach aktualnych modeli klimatycznych. Główne tezy książki przedstawił też portal gazety ?Financial Times Deutschland?, który następnie przeprowadził głosowanie wśród swoich czytelników: z pięciu tysięcy osób biorących udział w plebiscycie ?FTD? 42% uznało, że są całkowicie słuszne, 28% że stanowią cenny przyczynek do dalszych dyskusji, 20% że to gadanie lobbystów, 10% że to same bzdury.

Książka ma szanse stać się bestsellerem, a kontrowersje wokół niej biorą się nie tylko z prezentowanych w niej poglądów, ale mają swoje źródło również w osobie autora Fritza Vahrenholta (młodszy współautor dr Sebastian Lüning jest geologiem i paleontologiem, od 20 lat zajmującym się rekonstrukcją naturalnych zmian środowiska). Otóż prof. dr Fritz Vahrenholt (ur.1949) należał do pionierów ruchu ekologicznego w Niemczech. Jego, napisana razem z Egmontem R. Kochem, bestsellerowa książka z 1978 roku, Seveso ist überall. Die tödlichen Risiken der Chemie (Seveso jest wszędzie. Śmiertelne ryzyka chemii), poświęcona katastrofie ekologicznej we włoskim miasteczku Seveso, bardzo istotnie przyczyniła się do upowszechnienia w Niemczech wrażliwości na zagrożenia dla środowiska naturalnego płynące ze strony przemysłu. Pracował najpierw w Federalnym Urzędzie Środowiska, następnie w Ministerstwie Środowiska w Hesji, w latach 1984-1990 w urzędzie ds. środowiska w Hamburgu, w latach 1990-91 kierował kancelarią Senatu (rządu) Hamburga, w latach 1991-97 był z ramienia socjaldemokracji członkiem rządu Hamburga ds. ochrony środowiska. Wykłada chemię na Uniwersytecie w Hamburgu. Za rządów kanclerza Schroedera i w pierwszej kadencji rządów Angeli Merkel był członkiem gremium doradczego rządu ? Rady Zrównoważonego Rozwoju (Rat für nachhaltige Entwicklung). Pod koniec lat 90. przeszedł do biznesu, w okresie 2001-2007 był prezesem przedsiębiorstwa REpower Systems, produkującej wiatraki prądotwórcze. Od 2008 roku jest dyrektorem wykonawczym RWE Innogy ? firmy należącej do koncernu energetycznego RWE, zajmującej się energiami odnawialnymi.

Jak widać, prof. Varenholt to postać wielowymiarowa ? pionier ruchu ekologicznego, urzędnik, polityk, menedżer, naukowiec, autor publikacji z dziedziny ochrony środowiska naturalnego pochodzący z samego centrum erefenowskiego establishmentu. Wielu ludzi pomyśli, że skoro on, uważany za jednego z najbardziej prominentnych ekspertów od środowiska naturalnego i energii w Niemczech, sądzi, że głoszenie poglądu o zagrażającym światu globalnym ociepleniu to wywoływanie paniki, to coś w tym musi być. Stąd burza wokół jego książki, która stawia tezy w sumie dość umiarkowane i nie jest oparta na samodzielnych badaniach, lecz zbiera znane fakty, przystępnie je interpretując; autorzy powołują się na wyniki badań takich naukowców, jak Roy Spencer, John Christy, Don Easterbrook, Henrik Svensmark, Nicola Scafetta, Stephen McIntyre, Augusto Mangini, Richard Lindzen, Nir Shaviv, Jan Veizer. W książce znalazły się również teksty czterech badaczy podobnie jak Varenholt i Lüning sceptycznych wobec tez głoszonych w raportach IPCC (Międzypaństwowy Zespół ds. Zmian Klimatu) ? są to prof. Henrik Svensmark ? astrofizyk z duńskiego Instytutu Przestrzeni Okołoziemskiej, prof. Nir Shaviv ? fizyk z Uniwersytetu Hebrajskiego w Jerozolimie, prof. Werner Weber fizyk z Uniwersytetu Technicznego w Dortmundzie oraz dr Nicola Scafetta z Duke University w Północnej Karolinie, specjalista w dziedzinie statystyki teoretycznej i stosowanej oraz nielinearnego modelowania złożonych procesów.

Pytany w wywiadzie udzielonym dziennikowi ?Die Welt?, dlaczego on, aktywny zwolennik tezy o zasadniczym wpływie dwutlenku węgla wytwarzanego przez człowieka na klimat, przez wiele lat upowszechniający ustalenia ICCP, teraz je odrzuca, Varenholt odpowiedział, że zmienił zdanie pod wpływem osobistych doświadczeń, mianowicie miał okazję uczestniczyć w naradach i konferencjach organizowanych przez ICCP, m.in. został zaproszony jako rzeczoznawca do oceny raportu IPCC w kwestii energii odnawialnych. Mówiąc inaczej, poznał realne mechanizmy władzy funkcjonujące wewnątrz establishmentu ociepleniowców.

(...)

Wyświetlony 2477 razy
Zaloguj się, by skomentować

Wychodząca od 2001 roku
„Opcja na Prawo” to najdłużej ukazujące się pismo
opiniotwórcze o charakterze liberalno-konserwatywnym.

OPCJA NA PRAWO © All Rights Reserved.

Nasza strona używa plików cookies. Jeśli przeglądasz nasze strony równocześnie wyrażasz zgodę na korzystanie z nich.Więcej o naszej polityce prywatności Polityka prywatności. Korzystanie z tej strony wymaga akceptacji plików cookie.